{{ result.label }}

{{ result.excerpt | striphtml }}

Brak wyników wyszukiwania dla podanej frazy

Wystąpił błąd podczas wyszukiwania. Proszę spróbuj ponownie

Wychowanie

Młoda mama znajduje się na kanapie  w pozycji półsiedzącej. Na brzuchu kobiety samodzielnie siedzi z szeroko rozstawionymi nogami córeczka ubrana w pudrową, różową spódniczkę.

Słowo przepraszam wielu dorosłym z trudem przechodzi przez gardło. Jak zatem sprawić, by dziecko sobie z tym problemem radziło.

Dlaczego umiejętność przepraszania jest ważna?

Przeprosiny do przyjemności nigdy nie należą. Dla niektórych osób jest to wręcz prawdziwa męka. Wiążą się one zawsze z przyznaniem się do błędu a czasem nawet do winy. Dla dziecka to zadanie jest jeszcze trudniejsze, bowiem o ile od dorosłych powinniśmy wymagać umiejętności rozróżniania dobra i zła o tyle od dziecka nie możemy. Empatia i moralny kompas są cechami, których szkrab musi dopiero się nauczyć.

Umiejętność przepraszania jest niezwykle ważna. Jesteśmy tylko ludźmi, więc zdarza się nam popełniać błędy. Jesteśmy też „istotami stadnymi” i aby w naszych mniejszych lub większych „stadkach” przetrwać, musimy koniecznie przyswoić sobie pewne zachowania. Umiejętność wyrażania skruchy jest jednym z najważniejszych. Dzięki niej jesteśmy w stanie załagodzić konflikty i zabliźnić rany. Pozwala rozładować napięte sytuacje i odbudować zdrowe relacje w grupie. Jak więc przekazać tę cenną umiejętność maluchowi?

Zachowaj spokój

To niezwykle trudne zadanie, zwłaszcza gdy Twoja pociecha była łaskawa po raz kolejny już przyłożyć koledze łopatką w piaskownicy lub pociągnąć za warkocze siostry. Nie możesz jednak dopuścić do tego by emocje zapanowały nad Tobą. Zatem weź głęboki wdech, policz do dziesięciu i spokojnie porozmawiaj z małym delikwentem. Sama reprymenda czy podniesiony głos nie ostudzą emocji.

Wyjaśnij problem

Nie ograniczaj się do lakonicznego „Co trzeba powiedzieć?”. Maluch być może wcale nie zdaje sobie sprawę z tego, że coś przeskrobał. Dzieci są z natury egocentryczne i nie zastanawiają się nad tym czy wyrządzają komuś krzywdę swoim postępowaniem czy nie. Ważne by one były zadowolone.

Wytłumacz dziecku spokojnie, dlaczego nie może wyrywać zabawki z rąk koleżanki. Poproś je, by postawiło się w sytuacji osoby przez nie poszkodowanej. Unikaj przy tym długich tyrad moralizatorskich. Najdalej po trzecim zdaniu przestanie Cię słuchać. Postaraj się używać zdań krótkich i jednoznacznych.

Nie wymuszaj przeprosin

Nikt nie lubi być zmuszany do czegokolwiek a już szczególnie dzieci. Nie warto zatem nawet próbować. Dziecko najprawdopodobniej stanie okoniem i odmówi współpracy. Przeprosiny zacznie kojarzyć z upokorzeniem i zacznie ich unikać jak ognia.

Upewnij się, że przeprosiny są szczere

Mali spryciarze uczą się szybko i zdarza się, że przeprosiny zamieniają w puste, nic nieznaczące formułki. Moja czterolatka jak tylko zorientowała się jak magiczną moc ma słowo przepraszam (zwłaszcza w połączeniu z miną niewiniątka) zaczęła szastać nim na lewo i prawo. Doszła do wniosku, że może dowolnie broić pod warunkiem, że potem przeprosi. Za każdym razem więc prosiłam, by postarała się w przyszłości zmienić swoje zachowanie.

Połącz przeprosiny z zadośćuczynieniem

Zadośćuczynienie pozwoli dziecku głębiej uświadomić sobie konsekwencje swego postępowania. Oczywiście nie każda sytuacja tego wymaga, ale jeśli na przykład przedszkolak zniszczył rysunek kolegi, możesz go poprosić o narysowanie podobnego. Będzie mógł wówczas przekonać się, ile pracy i wysiłku to kosztuje.

Dawaj przykład

To, że dzieci uczą się przede wszystkim przez naśladowanie dorosłych słyszałaś pewnie nie raz. Ta zasada działa i w tym przypadku. Maluchy bacznie obserwuję swoich rodziców, często nawet, gdy ci ostatni nie zdają sobie z tego sprawy. W każdej, nawet najlepszej rodzinie dochodzi do nieporozumień i konfliktów. Kto nie dał się nigdy z równowagi wyprowadzić, niech pierwszy kamieniem rzuci. Ważne jest tylko byś potrafiła w porę ochłoną i przeprosić za swoje zachowanie. Niewłaściwie pojętą dumę możesz śmiało schować do kieszeni. Twój autorytet na pewno nie ucierpi na tym, że przyznasz się do błędu. Dla dziecka widok rodziców, którzy potrafią się nawzajem przeprosić, jest bezcenny.

Może się również zdarzyć, że Ty wyrządzisz niezamierzoną krzywdę swojemu dziecku. Możesz pod wpływem emocji trochę za mocno podnieść głos lub niesprawiedliwe je osądzić. Zdarza się. Nie próbuj wówczas bagatelizować sprawy czy udawać, że nic się nie stało. Nie maskuj poczucia winy żartami czy co gorsza prezentami. Usiądź z dzieckiem i spokojnie je przeproś. Wytłumacz mu na czym polegał Twój błąd i z czego on wynikał. Obiecaj, że postarasz się by więcej to się nie powtórzyło.

Podpowiedz dziecku jak

Dziecko może zwyczajnie nie wiedzieć jakich słów użyć by kogoś przeprosić. Podpowiedz mu, że oprócz zwykłego przepraszam może również powiedzieć przykro mi, to było niechcący, nie chciałam sprawić ci przykrości i już więcej tak nie będę robić.

Zwróć uwagę na gesty

Przeprosiny to także gesty i mimika. Nie będą poważnie potraktowane, jeżeli towarzyszyć im będzie lekceważąca mina lub wygłupy. Można podać rękę, przytulić lub po prostu spojrzeć komuś w oczy.

Weź sprawy w swoje ręce

Może się zdarzyć, że emocje sięgają już zenitu i nie ma sposobu na przekonanie dziecka do przeproszenia. Możesz wtedy Ty to zrobić w jego imieniu. Nie chodzi tu o wyręczanie pociechy w trudnych sytuacjach, a raczej o pomoc w wybrnięciu z nich. Pokażesz w ten sposób dziecku, jak można się zachować i jak pozytywne mogą być rezultaty.

Na naukę przepraszania nigdy nie jest za późno. Im wcześniej jednak zaczniemy tym rezultaty będą lepsze. Tym bardziej naturalnym odruchem staną się dla dziecka. (Oczywiście z niczym nie należy przesadzać, więc i tu trzeba zachować zdrowy rozsądek dostosowując wymagania do poziomu rozwoju.) Zadbajmy o to by nasze dzieci potrafiły przepraszać. W przyszłości wszyscy na tym skorzystamy. :-)

Powiązane produkty

Powiązane porady

Rodzina spędza wspólnie czas przy obiedzie. Rodzice poświęcają czas dziecku, słuchają co ich córka ma do powiedzenia. Wszyscy są spokojni i życzliwi.
Jak nauczyć dziecko miłości?

Chciałam się z Wami podzielić kilkoma wskazówkami zarówno jako pedagog, terapeuta ale też jako przyszła mama ;) dotyczącymi nauczenia dziecka miłości. Temat wydaje się o tyle ważny, ponieważ miłość, ciepło, bezpieczeństwo to podstawowe wartości, które chcemy w dziecku ,,zaszczepić:

Czytaj więcej >
Jak nauczyć dziecko pomagania innym?

23 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pomocy Potrzebującym. To doskonała okazja aby uczyć już od maleńkości nasze dzieci pomagania innym. Czy możemy poprzez zabawę uczyć nasze roczne- dwuletnie dziecko pomagania? Oczywiście. 

Czytaj więcej >
Dziewczynka siedzi z mamą na kanapie. Dziewczynka jest smutna, mama ją przytula i tłumaczy jak może wyrazić swoje uczucia.
Jak nauczyć dziecko wyrażania trudnych emocji, gdy jest smutne, złe lub rozczarowane

Wyrażanie emocji jest trudne, nawet dla nas dorosłych. Dla dziecka, które uczy się świata okazywanie złości często spotyka się z niewłaściwą reakcją rodzica. Mówimy "nie wolno się złościć", "nie smuć się, nic się nie stało", "porozmawiamy o tym w domu, a teraz bądź grzeczny". Takie podejście może spowodować, że dziecko zacznie tłumić emocje w sobie. Gdy nie znajdą one ujścia mogą spowodować: złość - nagły wybuch, smutek - zamknięcie się w sobie, a nawet dziecięcą depresję, rozczarowanie - brak wiary w siebie. Gdy dziecko wie co czuje, łatwiej mu zwalczyć negatywnie emocje nie krzywdząc siebie i innych.

Czytaj więcej >
Tata leży na kanapie z zamkniętymi oczami. Mężczyzna jedną ręką asekuruje małą damę aby nie spadła z sofy. Bobas ubrany w różową sukienkę wyciąga w górę rękę i stara się wstać.
Jak poskromić małego bałaganiarza?

W jaki sposób zachęcić dziecko do sprzątania zabawek po zabawie? Co robić, by zachęcić go do porządku? Dowiedz się, jak poskromić małego bałaganiarza.

Czytaj więcej >
Mama siedzi przy stole i stara się podać swojej kilku letniej córce posiłek ze słoika. Dziewczynka z wyraźnie niezadowoloną miną patrzy na łyżkę z jedzeniem i zasłania się rękami nie pozwalając się nakarmić.
Jak radzić sobie z niejadkiem?

Niejadek spędza sen z oczu wielu rodziców, którzy zastanawiają się co zrobić, aby ich dziecko wreszcie zaczęło jeść. Opowiem Wam moją historię.

Czytaj więcej >

Komentarze do porady

Sprawdź, jak oceniły inne mamy
Komentarze do porady
Poprzedni {{ pageNumber }} {{ pageNumber }} Kolejny

{{ review.author }}

{{ review.author }}

{{ review.publication }}
Poprzedni {{ pageNumber }} {{ pageNumber }} Kolejny