Rodzi nam się dziecko. Zaczynamy karmić piersią i wszystko zaczyna się układać. A jeśli nie? A jeśli występują trudności podczas karmienia? Jesli dziecko jest niepsokojne podczas przystawiania do piersi? Co robić?
Od grudnia jestem mamą żywiołowego, silnego chłopca. Szybko się rozwija i „łapie” nowe umiejętności, ale niestety przy karmieniu ma to i swoje minusy. Od początku karmię piersią czy to bezpośrednio czy mlekiem odciągniętym. Problemów nie mamy najczęściej tylko przy karmieniu nocnym, kiedy jest śpiący i zmęczony. W ciągu dnia nasze karmienia raczej przypominają „walkę o przetrwanie”, oczywiście w żartobliwym tego słowa znaczeniu. Ale o co tak na prawdę mi chodzi.
Nie wiem, ile z Was też spotyka się z tym problemem, ile z Was sobie radzi, a ile zrezygnowało przez to z karmienia piersią. Jest to moje pierwsze dziecko i dla mnie początek takiego karmienia był bardzo trudny. Chciałam karmić piersią, ale każde karmienie było dla mnie bardzo uciążliwe, rodziło się milion myśli: może on nie chce jeść mojego mleka, może jest niedobre, może tam nic nie ma, może jednak zjadłam coś nieodpowiedniego. Było to dla mnie smutne i cały czas zastanawiałam się, dlaczego tak się dzieje. Szukałam również porad u specjalistów.
Chodzimy z Młodym do fizjoterapeuty bo ma wzmożone napięcie mięśniowe. Byliśmy na konsultacji u neurologopedy ok. 3 miesiąca jego życia i usłyszałam, że z takim napięciem jak on, w ogóle cudem jest, że je z piersi. Uwierzcie mi, że gdy to usłyszałam, było to dla mnie jednym z trudniejszych momentów. Coś mi jednak nie dawało spokoju w tej diagnozie, przecież on je z piersi, ale po prostu z problemami. Czas na konsultacje z innym neulogopedą. Diagnoza zupełnie sprzeczna, bardzo ładnie chwyta pierś i je, ale ma delikatne problemy z podciąganiem języka do góry i tylko nad tym trzeba popracować. To też moja gorąca rada i prośba do Was Drogie Mamy, nie zawsze bierzcie do siebie i słuchajcie rad jednego specjalisty, a jeśli coś Was niepokoi, skonsultujcie się po raz kolejny z innym specjalistą.
Konsultacje konsultacjami, ale to nadal nie dało mi konkretnej odpowiedzi, dlaczego je tak nerwowo. Odpowiedzi nie znam do dziś. Nauczyłam się po prostu słuchać swojego Syna i swojego ciała.
Staram się go karmić zanim zacznie się denerwować. Dopóki je spokojnie, to wszystko jest w porządku. Jak tylko zaczyna się odrywać od piersi, kręcić, od razu zmieniam pierś lub zupełnie przestaję go karmić dopóki trochę się nie uspokoi. Daję sobie czas. Próbujemy tak wtedy do skutku i najedzenia. Czasem też pomocne okazuje się odciągnięcie mleka i podanie w butelce. Wtedy, jeśli możecie sobie na to pozwolić, do czego serdecznie zachęcam, przekażcie butelkę komuś innemu, a Wy w tym momencie odpocznijcie i zrelaksujcie się. Pamiętajcie, aby słuchać swojego ciała, a przede wszystkim nie denerwować się. Dzieci odbierają nasze emocje, zarówno te pozytywne jak i negatywne, są naszym lustrem. Na wszystko potrzeba czasu i zgrania, dogadania. Dopiero się poznajemy, musimy się siebie nauczyć.
Podsumowując, pamiętajcie, jeżeli po konsultacji ze specjalistą coś Was niepokoi, skonsultujcie się ponownie z kimś innym. Słuchajcie swojego ciała i dziecka oraz nie bójcie się dzielić karmienia z inną osobą.
Powodzenia i wytrwałości ❤️